Gruntowna przebudowa systemu gospodarowania powinna następować równocześnie z energicznymi działaniami na rzecz radykalnej poprawy tzw. infrastruktury moralnej społeczeństwa. Szczególnie pilna staje się odbudowa zaufania do państwa i jego kierownictwa. Nie ma chyba w Polsce środowiska, w którym nie występowałyby mniej lub bardziej jawnie nastroje niewiary w zdolność władzy do przezwyciężenia istniejących trudności gospodarczych oraz do ulepszenia systemu planowania i zarządzania. Niezbędne jest więc przekonanie społeczeństwa o tym, iż władza zdaje sobie sprawę z powagi sytuacji, że rozpoznała zewnętrzne i wewnętrzne przyczyny kryzysu i czyni usilne starania, aby możliwie najszybciej pokonać istniejące trudności. Wprawdzie od pewnego czasu informacja o stanie państwa i gospodarki narodowej jest bardziej realistyczna, jednakże w dalszym ciągu urządza się zbyt wiele imprez spektakularnych, wywołujących wrażenie, iż czołowe osobistości kraju dostrzegają tylko osiągnięcia, a nie orientują się w rzeczywistej sytuacji.